Antakya Gazetesine Hoşgeldiniz -
$ DOLAR → Alış: 8,56 / Satış: 8,60
€ EURO → Alış: 10,09 / Satış: 10,13

Hayata dair… NEREDESİNİZ?

Tamer Yazar
Tamer Yazar
  • 16.07.2021
  • 204 kez okundu

Neredeyim ?
Ne yapıyorum ?
Nereye gidiyorum ?
Neyi üstleniyorum ?

Peki, neyim ?
Kimim ?

Sahi…

Bu hayatta KİM ya da NE olduğumu biliyor muyum ? Uğruna savaştığım bir şey var mı ? Yoksa inandırıldığım bir hayatın piyonu muyum ? Bir düşüncem var mı ? Yoksa üzerime sinen kelimelerin ezber repliklerinde miyim ? Bir amacım var mı ? Yoksa KİM ya da NE olacağımı bana söyleyenleri mi dinliyorum ? Kendi yolum var mı ? Yoksa içine düştüğüm korkular yüzünden başkalarının adımlarına basa basa mı ilerliyorum ? Duyuyor, görüyor ve bildiklerimi paylaşıyor muyum ? Yoksa, bu üçünde de susuyor ve hayatı teğet mi geçiyorum ? Hayata dair ayağa kalkıyor muyum ? Yoksa söz verildikçe konuşan, konuşurken de onay/komut bekleyenlerden miyim ? Yapmak istediklerime dair bir listem var mı şu kısacık ömre dair ? Yoksa, toplumsal ihtiyaç listesinin o bitmek bilmeyen alışveriş sırasında mıyım ? Beni uzaklara taşıyacak düşlerim var mı ? Yoksa, kanatlarımı arkadan bağlayanların beni yayalaştırdıkları bir mahkumiyet mi tüm yaşadıklarım ?

Bu sorulardan hiç birine sahip değilseniz ve YAŞIYORUM diyorsanız, biraz DÜŞÜNÜN derim ben !

Haklısınız, konu derin !

Hatta, Aziz Nesin’in ‘Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz’ romanındaki gibi, az biraz komik, ama çokça da trajik !

O zaman,

Bir hikâye gelsin önce, ardından konuşalım…
Hatta sorularımıza yenilerini ekleyelim…

İşte o kelimeler…


Sokrates, bir gün talebesi Sofokles’e, “Öğrenciler birazdan derse girecek. Kaç kişi olduklarını say, bana bildir” der. Sofokles, kapıya dikilir ve içeri giren talebeleri bir bir saymaya başlar…

Biraz sonra Sokrates, Sofokles’e, içeriye girenlerin kaç kişi olduklarını sorar. O, sadece bir kişi olduğunu söyler!

Sokrates, “Nasıl olur? İçeri pek çok kişinin girdiğini gördüm ama!” der…

Sofokles, “Haklısın hocam. Sınıfa pek çok kişi girdi. Ancak kapının önünde bir taş duruyordu. Hiç kimse o taşı kaldırıp kenara koymadı. Sadece en son giren öğrenciniz, Platon, o taşı kaldırıp kenara koydu. Bunun için ben, bir kişi var dedim.”

Evet…

Hayat, böyle bir şey…
Elini taşın altına koymak gibi bir şey…
Fark etmek, fark ettiğimize de müdahale etmek gibi bir şey…

Aksi halde…


Yaşam, geçiştirdiğin bir şey olacak…
İçinden geçtiğin, geçtikçe geciktirdiğin…
Sonra da geçip gitmesine izin verdiğin bir şey…

Hangisindeyim, bunu da SOR !
Ama bunu yaparken de…


İnsanları ait olduğu yerde bırakın…
Ne bir adım ileri, ne de bir adım geri…
Tam hak ettiği yere…
Hak ettiği kadar sevgiyle,
Hak ettiği kadar kırgınlıkla,
Ve hak ettiği kadar öfkeyle…

Kendinizden bir parça bile ödün vermeden…

Aksi halde tüm o soruların cevapsızlığında KİM ya da NE olduğunuzu bilemeden tükeneceksiniz !

Unutmayın…

Hayat değil, bizler tüketiyoruz birbirimizi…

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ