Antakya Gazetesine Hoşgeldiniz -
$ DOLAR → Alış: 8,12 / Satış: 8,15
€ EURO → Alış: 9,59 / Satış: 9,63

Kendimizi aramak… Ve bazen kaybolmak…

Tamer Yazar
Tamer Yazar
  • 21.09.2020
  • 200 kez okundu


Kendimi, dünyanın hep en garip insanı olarak düşünürdüm… Fakat sonra, dünyada ne kadar çok insan olduğunu düşünmeye başladım… Bu kadar çok insan arasında elbet benim gibi biri olmalıydı… Kendini benzer yönlerden tuhaf ve kusurlu hisseden…

Sonra, onu hayal etmeye başladım… Bir yerlerde oturmuş, onun da beni düşünüyor olduğunu hayal ettim… Yani eğer bir yerlerdeysen ve bunu okuyorsan ve bunu biliyorsan… Evet, bu doğru… Ben buradayım ve en az senin kadar garibim…

Frida Kahlo’da dururken, ara ara bu şekilde düşündüğümüzü fark ettim, ki en azından kendi adıma…

Dünya denen gezegende, bazen TEK olduğunu sanmak gibi bir şey bu…

Bir arkadaşım şöyle demişti bir keresinde… “Etrafımda akıp giden hayatın kalabalığına baktığımda, herkesin figüran, ama benim asıl oyuncu olduğum bir tiyatro sahnesindeymişim gibi hissediyorum bazen… Diğerleri sadece repliklerini tekrar ediyordu ve asıl sözler hep bendeydi…”

Bu ruh hali için şunu deneyin mesela…

Bir adım geriye gidin ve durun…
Etrafınıza odaklanın…
Kalabalığın sesine…
Akan yaşama…
Uğultuya…

Kamera (gözleriniz), en geniş haliyle alırken hayata dair açıyı, koca bir sinema perdesinin önünde gibisiniz o an… Herkesin telaşı içinde birbirine karışan insan öykülerinin iç seslerini duyar gibisiniz… O telaşın içinde umut da var, mutluluk da, öfke de, korku da, gözyaşı da, kahkaha da, çığlık da, karanlık da, aydınlık da, beklenti de, şiddet de, ayrılık da, umutsuzluk da, ölüm de, yaşam da…

İç içe geçmiş, ama bir o kadar da kopuk onca yaşamı izlerken, bildik bir şeyi bu defa siz fısıldıyorsunuz…


İçimden geçenlerle, yaşadıklarım, hiç tanışmadılar bile…
Ve ben, tanışmamış iki hayat arasında fazlaca yoruldum…

Kendimizi ararken, KAYBOLMAK, biraz da bu…
Aradığımız kendimizi diğerlerine sormak da…
Her sorguda biraz daha kaybolmak da…

Aslında basittir isteğimiz…

Belki biraz empati…
ANLA BENİ der gibi…

Bir yazar der ki, buna dair…


Empatiye ihtiyacımız varmış…

Böyle diyorlar…
İyi de…

Kendini yere göğe koyamayan günümüz insanı, nasıl olacak da kendini başkasının yerine koyacak ?

Haklı…

Zira…


Ötesi yok insanoğlunun…
Sıksanız iki damla, kırsanız iki parça…

Peki, koca bir ömrü geçirdiğimiz şu tablodan bize kalan tecrübe mi ?
…Çok daha evvel tanımış olmayı istediklerimiz ve hiç tanımamış olmayı dilediklerimiz !

Bir düşünün şimdi !
Hangisinde daha kalabalıksınız ?

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ